புறக்கண்ணாலும் அகக்கண்ணாலும்

திரும்பத் திரும்ப அருணகிரி சொல்லும் விஷயம் இறைவனைக் கண்டு தொழுதல். பார்க்கும் கண்கள் இரண்டு. ஒன்று புறக்கண். மற்றொன்று அகக்கண். அந்தப் புறக்கண்களும் இரண்டு. அகக்கண் ஒன்று. அந்த ஒரு அகக்கண்ணும் என்றும் திறந்திருக்கிறதா என்றால் இல்லை என்றே கூற வேண்டும். அகமும் புறமும் திறந்து இறைவனின் திருந்து எழிலைக் காண வேண்டும்.

மாலோன் மருகனை மன்றாடி மைந்தனை வானவர்க்கு
மேலான தேவனை மெய்ஞான தெய்வத்தை மேதினியிற்
சேலார் வயற்பொழிற் செங்கோடனைச் சென்று கண்டு தொழ
நலாயிரம் கண் படைத்திலனே இந்த நான்முகனே

மாலோன் மருகன் என்று அருணகிரி தனது நூல்கள் அனைத்திலும் முருகனைப் புகழ்கிறார். ஏன்? அது சமய ஒற்றுமையை மேம்படுத்த. சைவ வைணவச் சண்டை நிறைந்திருந்த காலத்தில் தோன்றியவர் அருணகிரி. எம்மதமும் சம்மதம் என்ற உயர்ந்த கொள்கையை உடைய மகான் அவர். தன்னுடைய மதம் உயர்ந்தது என்று நம்பும் வேளையில் மற்ற மதம் தாழ்ந்தது என்று நினைக்காத நல்லவர் அவர். அனைவரையும் அனுசரித்து ஒற்றுமையுடன் செல்வதே சிறந்தது என்பதை உணர்ந்தவர் அவர். அதனால்தான் மாலோன் மருகன் என்று அடிக்கடி புகழ்கின்றார்.

மன்றாடி யார்? மன்றாடுவது என்று எல்லாரும் கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள். மன்று என்றால் அவை. அவையில் ஆடுவதே மன்றாடுவது. ஆனால் இன்றைக்கு மன்றாடுவது என்ற சொல்லின் பொருள் ஒருவரிடம் கெஞ்சிக் கேட்பது என்று திரிந்து விட்டது.

அவையில் அனைவருக்குமாக அம்பலத்தில் ஆடுகிறவர் சிவபெருமான். விரிசடைக் கடவுள் ஆடலில் உலகம் அடங்கும். அப்படி அம்பலத்தில் நின்று ஆடும் ஈசனின் மைந்தனே முருகப் பெருமான். அந்த முருகப் பெருமான் வானவர்கள் அனைவருக்கும் மேலான தேவன். தேவாதி தேவன் என்றால் சிவபெருமான். "தேவ தேவ தேவாதிப் பெருமானே" என்றால் முருகப் பெருமான். தந்தைக்கு மந்திரம் சொன்னவன் அல்லவா!

மெய்ஞானம் என்பதை முழுதுணர்த்தும் தெய்வம் முருகப் பெருமான். மெய்ஞானம் உணர்ந்தவர்க்கே வீடுபேறு கிட்டும். பிறப்பும் இறப்பும் கடந்த நிலை அது. "செம்மான் முருகன் பிறவான் இறவான்" என்கிறார் அருணகிரி. பிறப்பும் இறப்பும் அற்ற முருகப் பெருமானே வீடுபேறு அளிக்க வல்லவர். ஆகையால்தான் மெய்ஞான தெய்வம் என்று புகழ்கிறோம்.

சேலார் வயற்பொழில் என்றால் மீன்கள் துள்ளி விளையாடும் வயல்வெளிகள் என்று பொருள். அத்தகைய வயல்வெளிகளை உடைய ஊர் திருச்செங்கோடு. "சீர்கெழு செந்திலும் செங்கோடும் ஏரகமும் நீங்கா இறைவன்" என்று இளங்கோவடிகள் முருகப் பெருமானை புகழ்கிறார். இதிலிருந்து திருச்செங்கோட்டின் பெருமை விளங்கும். திருச்செங்கோட்டிலும் பழநியிலும் நவபாஷாணச் சிலையாக நிற்கிறார் முருகர். பழநியில் கருத்த சிலையென்றால் திருச்செங்கோட்டில் வெளுத்த சிலை. அத்தகைய பெருமையுடைய திருச்செங்கோட்டில் இருக்கும் முருகனைக் காண நாலாயிரம் கண் படைத்திலனே இந்த நான்முகன்.

புறக்கண்ணால் கண்டு மகிழ மெள்ள மெள்ள அகக்கண் திறக்கும். அகக்கண்ணில் இறைவனைக் காணும் மெய்ஞான அறிவு வேண்டும். இரண்டு புறக்கண்களால் காண்பதை விட நாலாயிரம் கண்கள் இருந்தால் இந்த மெய்ஞான அறிவு விரைவில் உய்க்குமே என்று பிரம்மனைத் திட்டுவது போல விளையாட்டாக முருகப் பெருமானின் மீதுள்ள அன்பை வெளிக்காட்டுகிறார் அருணகிரி.

அன்புடன்,
கோ.இராகவன்